Własne zdarzenia — przyciski uruchamiane ręcznie

Nie każda automatyzacja ma się dziać sama. Czasem chcesz przycisku, który operator naciska świadomie — „wyślij ponaglenie", „przygotuj dokumenty", „przekaż do reklamacji".

Do tego służą własne zdarzenia: sam projektujesz przycisk, a reguła podpięta pod to zdarzenie robi resztę.

Krok po kroku

Samo zdarzenie to dopiero przycisk. Żeby coś się po nim wydarzyło, potrzebna jest reguła — dlatego poniżej są dwie procedury, jedna po drugiej.

Utworzenie zdarzenia

1. Otwórz Narzędzia → Automatyzacja i przejdź na zakładkę Zdarzenia własne.
2. Naciśnij przycisk + w nagłówku listy (dymek: „Nowe zdarzenie własne").
3. Wypełnij Nazwa zdarzenia i wybierz Dotyczy — dziedzinę, na której przycisk ma działać. Ten wybór decyduje, które miejsca w interfejsie będą w ogóle dostępne.
4. W sekcji Przycisk ustaw Ikona, Kolor i Napis na przycisku. Obok masz Podgląd — sprawdź w nim, jak przycisk wygląda naprawdę.
5. W sekcji Gdzie się pojawia zaznacz Miejsca. Możesz też nadać Skrót klawiszowy — pole nie przyjmuje wpisywania, klikasz je i wciskasz kombinację.
6. Zostaw zaznaczone Uruchamiaj też przez zeskanowanie kodu kreskowego, żeby dostać kod nadany automatycznie. Pole Kod kreskowy wypełnij tylko wtedy, gdy magazyn drukuje już własny.
7. W sekcji Kiedy go pokazywać zawęź widoczność do wybranych Statusy, jeśli przycisk nie ma sensu na każdym obiekcie. Nieodwracalnej akcji dopisz Pytanie potwierdzające.
8. Naciśnij Zapisz i potwierdź kodem w oknie Wymagana weryfikacja 2FA.

Podpięcie reguły i nadanie dostępu

1. Wróć na zakładkę Reguły i utwórz albo otwórz regułę.
2. W kroku Wyzwalacz rozwiń listę zdarzeń i wybierz swoje — własne zdarzenia stoją w grupie swojej dziedziny, za zdarzeniami systemowymi.
3. Dokończ regułę i zapisz ją.
4. Wejdź w Role i uprawnienia i w katalogu uprawnień do pól odszukaj grupę Wyzwalacze ręczne.
5. Zaznacz swoje zdarzenie roli, która ma go używać, albo Wszystkie akcje ręczne, jeśli rola ma dostać komplet.
6. Sprawdź, że ta sama rola ma prawo zapisu w module dziedziny — bez niego przycisk się nie pokaże mimo nadanej zgody.

Do czasu wykonania kroków 4–6 przycisk widzi wyłącznie administrator firmy — okno tworzenia zdarzenia mówi to wprost i podaje odnośnik Otwórz Role.

Co ustawiasz przy zdarzeniu

Nazwę, dziedzinę, opis, ikonę i kolor, napis na przycisku, miejsca w interfejsie, opcjonalny skrót klawiszowy, kod kreskowy, regułę widoczności zależną od statusu oraz pytanie potwierdzające.

Pytanie potwierdzające warto włączyć wszędzie tam, gdzie akcja jest nieodwracalna — jest sprawdzane także po stronie serwera, więc nie da się go obejść.

Gdzie może się pojawić przycisk

Nie każda dziedzina ma wszystkie miejsca. Komplet mają tylko zamówienia; dokumenty i zwroty mają listę obiektów.

Trzech dziedzin — produkty, przesyłki zbiorcze i magazyn — nie da się już wybrać przy zdarzeniu własnym: nie mają ekranu, który narysowałby przycisk, a skaner też do nich nie sięga (kiosk WMS2 skanuje zamówienia). Zapis takiego zdarzenia kończy się komunikatem wskazującym dziedziny, które mają gdzie się pokazać. Wcześniej takie zdarzenie dawało się zapisać i po prostu nigdzie nie działało.

Stare zdarzenia zapisane w tych dziedzinach wciąż da się edytować — nazwę, opis, akcje — o ile nie zmieniasz dziedziny ani miejsc. Bez tego byłyby nie do ruszenia: skasować ich nie można, dopóki wskazuje na nie choć jedna reguła.

Nowe zdarzenie musi mieć gdzie się pojawić: co najmniej jedno Miejsce albo włączony kod kreskowy. Zapis bez tego kończy się komunikatem zamiast przyciskiem, którego nigdzie nie widać.

Z tego samego powodu nie zapiszesz zdarzenia bez ani jednego miejsca i bez kodu kreskowego — nic by go nie uruchomiło.

Zdarzenia zapisane wcześniej w tych dziedzinach zostają nietknięte i dalej można je edytować (inaczej nie dałoby się ich posprzątać, dopóki wskazuje na nie jakaś reguła).

Trzy sposoby uruchomienia

1. Naciśnięcie przycisku.
2. Skrót klawiszowy — działa tylko przy dwóch umiejscowieniach: menu listy i pasku akcji karty.
3. Kod kreskowy — wygenerowany albo wpisany własny. Wpisanie własnego kodu wyłącza ten wygenerowany — od tej chwili działa tylko twój.

Uruchomienie z listy obejmuje maksymalnie 500 obiektów naraz. Obiekty odfiltrowane regułą statusu są pomijane i raportowane osobno.

Uprawnienia — dwie bramki naraz

Żeby ktoś zobaczył i nacisnął przycisk, musi mieć jedno i drugie:

1. prawo zapisu w module dziedziny — zamówienia, produkty, dokumenty, magazyn albo lokalizacje,
2. osobną zgodę na to konkretne zdarzenie, nadawaną w rolach w katalogu uprawnień do pól, w grupie wyzwalaczy ręcznych (jest tam też pozycja obejmująca wszystkie naraz).

Domyślnie nikt poza administratorami nic nie widzi — zgody trzeba nadać świadomie (Uprawnienia do pól — pojedyncze pola i pojedyncze czynności).

Łączenie reguł

Akcja Call custom event — nazwa nie ma tłumaczenia, więc na liście stoi po angielsku — pozwala jednej regule uruchomić drugą. To sposób na rozbicie złożonego procesu na czytelne kawałki — i jednocześnie najprostsza droga do zapętlenia (Pułapki automatyzacji).

Usuwanie

Zdarzenia używanego przez regułę albo wywoływanego z innej reguły nie da się usunąć. Najpierw odepnij je od reguł.

Uwaga: usunięcie zdarzenia kasuje też nadane do niego zgody. Utworzenie go ponownie nie przywróci uprawnień — trzeba nadać je od nowa.