Co terminal przyjmuje przy skanowaniu
Produkt zawsze wygrywa z lokacją. Nie ma prefiksów typu kodu — typ wynika z tego, co znaleziono w bazie.
Krok po kroku — wpisanie kodu z ręki
Gdy etykieta jest podarta, wyblakła albo skaner nie chce jej złapać, przepisz kod ręcznie.
- Naciśnij F2. Bez klawiatury: rozwiń rząd przycisków w dolnym pasku ikoną zębatki (podpowiedź Więcej przycisków) i dotknij przycisku podpisanego F2 — w dymku pisze F2 — Klawiatura.
- W obszarze skanowania pojawi się widoczne pole z ikoną klawiatury i podpowiedzią Skanuj lokalizację lub produkt. Fokus wchodzi tam sam.
- Wpisz kod spokojnie. Terminal rozpoznaje po tempie, że piszesz ręcznie, a nie skanujesz, i nie wyśle kodu po ułamku sekundy. Możesz zatrzymać się w połowie i spojrzeć jeszcze raz na etykietę — nic nie ucieknie.
- W polu pojawi się kółko, które powoli się wypełnia. Gdy się wypełni (około 10 sekund od ostatniego znaku), kod poleci sam. Nie chcesz czekać — naciśnij Enter albo dotknij kółka. Pomyliłeś się — Esc czyści pole (albo krzyżyk w polu).
- Wróć do skanera tym samym F2. Pole znika i skan wraca do ukrytego bufora.
Krok po kroku — skan kamerą
- Sprawdź, czy w banerze skanowania jest ikona aparatu po prawej stronie. Jeśli jej nie ma, firma nie włączyła skanu kamerą dla tego trybu — i nie włączysz go z terminala.
- Dotknij ikony aparatu. Otworzy się podgląd z tylnej kamery.
- Ustaw kod w szerokim, niskim oknie dekodowania. Jest taki celowo — kody lokacji są długie i jednowymiarowe.
- Po odczycie terminal zachowa się dokładnie tak, jakbyś użył skanera. Ten sam kod nie zostanie odczytany drugi raz w ciągu 2 sekund.
Kolejność rozpoznania
Zeskanowany kod jest sprawdzany zawsze w tej samej kolejności. To nie są kroki do wykonania — to porządek, w jakim system zgaduje, czym jest kod:
- Produkt — dokładne dopasowanie po EAN w Twojej firmie. Produkt wygrywa zawsze.
- Lokacja — dopasowanie po kodzie lokacji. Jeśli typ lokacji jest mobilny, terminal traktuje ją jako kosz/wózek, a nie zwykłą półkę.
- List przewozowy — gdy nic powyżej nie pasuje.
Ostatni punkt jest ostatnią deską ratunku, nie sprawdzeniem poprawności: kod, który nie pasuje do niczego, zostanie potraktowany jako list przewozowy.
Nie ma prefiksów
Kosz, wózek, półka i regał to wszystko lokacje. Nie odróżnia ich kształt kodu, tylko flagi typu lokacji w systemie. Nie szukaj więc L- przed lokacją ani P- przed produktem — takiej konwencji tu nie ma.
Wyjątki, które naprawdę mają swoją formę:
| Kod | Znaczenie |
|---|---|
WMS-EV-… | wyzwalacz workflow z kartki — przechwytywany zanim trafi do trybu |
WMS-CL-… | kod QR etykiety klienta — tylko w trybie Pakowanie: drukuje etykietę na drukarce stanowiska, nie przerywając pakowania; w innym trybie terminal odmawia. Kod, który zostawia pakowaczowi liczbę paczek, gabaryt albo wagę, otwiera ekran z kalkulatorem (gdy stanowisko ma drukarkę, a kurier i adres klienta są w porządku): po kolei Ile paczek?, a potem dla każdej paczki Gabaryt paczki (kafle S, M, L — tylko przy paczkomacie; każda paczka może mieć inny) i Zważ paczkę (kg, klawisz przecinka, do 2 miejsc; limit kuriera w podpowiedzi). Podane wartości widać nad kalkulatorem — dotknij jednej, żeby ją poprawić. Ostatni krok to Drukuj etykietę; Anuluj niczego nie zakłada. Przy otwartym kalkulatorze terminal nie przyjmuje skanów, więc zeskanowany kod nie wpisze się jako waga. Po takim skanie podgląd kamery zamyka się sam: kody leżą na arkuszu obok siebie i otwarta kamera złapałaby zaraz sąsiedni. Etykietę wysłaną do drukarki potwierdza krótki wysoki sygnał, słyszalny także przy wyłączonym głosie, o ile dźwięki (F3) są włączone |
EMPTY | inwentaryzacja: oznacz lokację jako pustą |
S / M / L | pakowanie: rozmiar paczki |
MB-{numer} | karton zbiorczy |
Firma może mieć też własne kody wyzwalaczy wpisane ręcznie — dopasowywane po całej wartości, nie po początku.
Trzy równorzędne drogi
Skaner — domyślna. Terminal trzyma ukryte pole i co 100 ms przywraca do niego fokus, więc skan trafia tam, gdzie trzeba, nawet jeśli ktoś kliknął w tło. Skaner oddaje cały kod naraz. Kod wychodzi od razu, gdy skaner dośle Enter, a bez Entera — po około 0,12 s. Dlatego skaner działa na ustawieniach fabrycznych DataWedge: w profilu nie trzeba włączać „Send ENTER key”. W tym trybie klawiatura ekranowa się nie pokazuje — ani po dotknięciu ekranu, ani po skanie. Pojawia się tylko tam, gdzie coś wpisujesz: w F2 i w polach tekstowych okienek.
Klawiatura (F2) — pole staje się widoczne. Terminal patrzy na tempo i sam rozpoznaje, kto pisze:
- skaner (cały kod wpada naraz) — wychodzi po około 0,12 s. To szybciej niż wcześniej;
- ręka (piszesz z przerwami) — kod NIE wychodzi po ułamku sekundy. W polu rośnie kółko; gdy się wypełni (10 s), kod leci sam. Enter albo dotknięcie kółka wysyła od razu.
Dzięki temu pauza w środku ręcznie przepisywanego kodu nie wyśle już jego połowy. Esc czyści pole.
Kamera — ikona aparatu w banerze skanu. Domyślnie tylna kamera, okno dekodowania jest celowo szerokie i niskie, bo kody lokacji są długie i jednowymiarowe. Ten sam kod nie zostanie odczytany dwa razy w ciągu 2 sekund.
Kiedy skan zostanie odrzucony
- Trwa zapis — skan jest odrzucany i słyszysz ostrzeżenie. Nigdy po cichu.
- Czeka pytanie potwierdzające wyzwalacza — ponowny skan tego samego kodu jest potwierdzeniem; każdy inny kod odbije się z ostrzeżeniem.
- Otwarte okno dialogowe — skaner jest wtedy wstrzymany, chyba że to okno, na które skan jest poprawną odpowiedzią (np. klawiatura ilości: kolejny skan = jeszcze jedna sztuka).
Historia skanów
W dolnym pasku jest „Historia" — ostatnie 50 kodów z trybem i godziną. Trzymana wyłącznie w pamięci urządzenia, znika po przeładowaniu.
Chcesz zobaczyć to na swoich zamówieniach? Pokażemy NOXTI na Twoich kanałach sprzedaży i Twoim magazynie.
Umów prezentację